YÜZÜMDEKİ KUYU

Birinci baskının kapağı: Deniz Bilgin

lekelerden ve lanetlerden bir kemirgen
gibi çıktığım vakitler, ayırdım gövdemi
çürüyen zamana. hızla geçtim,
demirin soğuğundan sakınanları.
her şey yaralı bir zamana akarken, kim
söyleyebilir çıraların beyhûde söndüğünü.
bu son düğümün herkese atıldığını,
herkese yağdığını bu son yağmurun.
ateşin üşüdüğünü, suyun acıdığını..
rastladım bir akşamüstü herkese,
herkes nasıl yalnız! okudum risâlesini
şeyhimin, sırtını döndü herkes kalbine,
anladım,

ah, herkese döndüm yüzümü, ağladım.

Yüzümdeki Kuyu

Bir noktada tıkanıp kalmış ve ancak çok sonra azar azar, kesik kesik akmaya başlamış bir suyu andırıyor Kaygalak’in şiiri. Tıkandığı yerde çok kalmış ve böylece kendi üzerine dönmüş, kendin Devamını Göster