EZ Û MIN

lawzeya lezên tîhnî

 Yaro can!

Min nedixwest weha bi encam bibe ev xewna xweş. Bi dilekî tezî û şikestî, ez bêyî xatirxwestin diçim. Ez zanim, niha hezar hezar hizir mejiyê te dikojin. Tu xwe dixwî, ew hizir jî te. Lê bizanibe, ez çûm û min dilê te li wir hişt.

Niha tu dibêjî, te çima xatir nexwest. Çimkî ger min xatir bixwesta ez ê nikaribûma biçim.

Heyranîko, bizane min tu li kakila te xwe çandî, vêca têbigihêje bê ez dibêm çi. Ez bi tovê evîna te diçim, ew ê roj bi rojê nava dilê min de bibişkûve û mezin bibe.     

Cano! Ez zanim, dilê te gelekî pak e û tu wisa hizir dikî ku mal û menzel hema ava be, şîv û taştê hazir bin, êvarê di nîvenekê de serê xwe deynin ser balgîfekê dê çi gelş û kêşe bêçareserî namînin.

Lê tu ji bîr dikî ku carina parastina kelehê ji standina wê zehmettir e. A girîng belkî jî birêvebirin e. Ew jî hunerek e, dil jê re divê.