Adalet Hanımın Suçu Ne?

Eşleri ve çocukları sağ kurtulanlar kucaklaşırken, yakınlarını kaybedenler cansız sedyelere sarılıyordu umutsuzca! Birileri sıcacık hayata koşarken, diğerleri buz gibi ölümle tanışıyordu, kaybolup gitmenin eşiğinde. Buna rağmen ayrımsız, kan ağlıyordu herkes. O anda ölümle yaşam arasındaki incecik çizginin hiçbir anlamı yoktu. Bir ve beraberdiler ki, ikiz kardeşler gibi çıkıyorlardı ocaktan, kömür karası yükleriyle. Oysa mevsim ölüm mevsimi değildi! Yaşanacak mutlu günler bitmemişti henüz! Üstelik yarınların daha güzel olacağına dair umutlar yeşertilmiş, çiçekli patikalarda koşacaklardı çocuklar. Vakitsiz ölümlere yerimiz de, vaktimiz de yok zannediyorduk! Her ölümü fatura etme kolaylığına kaçtığımız Azrail’in bile bu duruma isyan edebileceğini düşünmeden edemiyor insan! Bir ses vardı ki, “insanlığımız toptan ölmedi!” diyordu kulak-larımıza.

Sağ kurtulanlar kurtulduklarına sevinmekten çok uzaktılar. Başları önde, utanarak bakıyorlardı etraflarına. Gözlerindeki uçurumun dibinde Devamını Göster